"Er is geen tijd om je te vervelen in een wereld die zo mooi is als deze."

Noorwegen stond al een tijdje op het lijstje. Niet omdat er één specifieke plek was die we per se wilden zien, maar omdat het zo’n land is waar het landschap zelf de hoofdrol speelt. Fjorden die diep het land insnijden, bergpassen die zich langzaam openen naar nieuwe valleien en wegen die soms meer op uitzichtpunten lijken dan op snelste routes van A naar B.

Er zijn plekken op aarde waar de tijd vertraagt, waar het stof van eeuwen nog in de lucht hangt en waar elke steen een verhaal lijkt te fluisteren. Oezbekistan is zo’n plek. Eeuwenlang vormde dit land het kloppende hart van de oude Zijderoute, de handelsroute die het Oosten met het Westen verbond. Hier kruisten karavanen vol zijde, kruiden en porselein de wegen van filosofen, pelgrims en veroveraars.

Er zijn steden die je overvallen met hun charme. Istanbul is er zo een. Vanaf het moment dat je voet zet in deze stad op twee continenten, weet je dat je ergens bijzonders bent beland. De geur van verse simit en kruiden waait je tegemoet, katten liggen nonchalant op stoepen en elke straat lijkt een nieuw verhaal te vertellen.

Madeira is een eiland waar natuur voortdurend verandert. Van nevelbossen en levada-wandelingen tot kliffen boven de Atlantische Oceaan: bijna elke bocht op de weg levert een nieuw uitzicht op. Wij trokken er met rugzak en camera op uit, en ontdekten een eiland waar je het ene moment door nevelbossen dwaalt en het volgende langs dramatische kliffen uitkijkt over een oneindige oceaan.

Er zijn van die plekken waar je binnenkomt en meteen voelt: hier kom ik tot rust. Geen meldingen op je telefoon, geen volle agenda, alleen het zachte ruisen van de bomen en het knisperen van hout op het vuur. Ons nachtje bij Cabiner in het Hart van Drenthe was zo'n ervaring. Simpel, stil, en precies wat we nodig hadden.

Er is iets bijzonders aan bergen. Misschien is het de stilte, misschien de schaal van het landschap, of misschien simpelweg het gevoel dat je ergens staat waar het dagelijkse leven even ver weg voelt. Mensen trekken al eeuwenlang de bergen in, niet omdat het makkelijk is, maar juist omdat het moeite kost om er te komen. En misschien zit precies daar de aantrekkingskracht. Je moet er iets voor doen.